Μια διαδρομή χωρίς στενά όρια
Η Φιλαρέτη Κομνηνού, καταξιωμένη ηθοποιός με πλούσιες εμπειρίες ζωής, μοιράστηκε στο BOVARY τις σκέψεις της για τις σχέσεις και εξηγεί ότι ποτέ δεν εγκλωβίστηκε σε φόρμες, συμβάσεις ή εύκολες ταμπέλες. Από το θέατρο μέχρι την τηλεόραση, επιλέγει διαδρομές που απαιτούν τόλμη και εσωτερική εγρήγορση, αγαπά το θέατρο γιατί της επιτρέπει να ζει πολλές ζωές και αποφεύγει τη στασιμότητα, επιλέγοντας ρόλους που δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.
Το θέατρο ως ζωντανός οργανισμός
Για την ίδια, η υποκριτική δεν είναι επάγγελμα ρουτίνας αλλά ένας διαρκής διάλογος με τον εαυτό της. Κάθε νέος ρόλος λειτουργεί σαν προσωπική ανανέωση, ενώ κάθε αποχαιρετισμός αφήνει ένα εσωτερικό ίχνος. Όπως εξηγεί, οι ηρωίδες που ενσαρκώνει την κάνουν πιο επιεική, πιο κατανοητική και λιγότερο απόλυτη απέναντι στους ανθρώπους και τη ζωή.
Η σκοτεινή πρόκληση του Misery
Στο θεατρικό «Misery» του Στίβεν Κινγκ, η Κομνηνού υποδύεται την Άνι Γουίλκς, έναν ρόλο ψυχολογικά απαιτητικό και ερμηνευτικά επικίνδυνο. Προσεγγίζει τον χαρακτήρα με μελέτη, έρευνα και πλήρη συνείδηση των παγίδων. Δεν αρκείται στο ένστικτο, αλλά αναζητά την αλήθεια πίσω από τη διαταραχή, αποφεύγοντας τη σχηματοποίηση και την καρικατούρα. Η ένταση, οι απότομες μεταβάσεις και το απόλυτο κενό αποτελούν μέρος μιας ερμηνευτικής διαδρομής που απαιτεί σωματική και ψυχική αντοχή.
Βία, τέχνη και ευθύνη
Η βία στο θέατρο παραμένει για εκείνη ένα εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα. Πιστεύει ότι η τέχνη οφείλει να σοκάρει, όχι όμως να προκαλεί επιφανειακά. Όταν η βία λειτουργεί ως εργαλείο σκέψης και όχι εντυπωσιασμού, τότε αποκτά ουσία και κοινωνικό βάρος. Σε αντίθετη περίπτωση, μετατρέπεται σε κάτι ηθικά φτηνό και επικίνδυνο.
Τι εννοούμε με τον όρο «εργαλείο σκέψης»;
Όταν μιλάμε για βία ως εργαλείο σκέψης, δεν εννοούμε τη βία καθαυτή, αλλά τον τρόπο που χρησιμοποιείται για να προκαλέσει προβληματισμό και συνειδητοποίηση. Η βία γίνεται μέσο, όχι αυτοσκοπός. Αντί να λειτουργεί ως θέαμα ή εντυπωσιακό εφέ, μετατρέπεται σε κάλεσμα για στοχασμό, οδηγώντας τον παρατηρητή να σκεφτεί βαθύτερα κοινωνικά, ηθικά ή προσωπικά ζητήματα.
Στην τέχνη, τον κινηματογράφο ή τη λογοτεχνία, μια σκηνή βίας που παρουσιάζεται χωρίς λόγο ή σκοπό συχνά αφήνει μόνο ένα αίσθημα σοκ ή φόβου. Αντίθετα, όταν η βία ενσωματώνεται στο έργο ως εργαλείο σκέψης:
- αναδεικνύει την αδικία, την καταπίεση ή την κοινωνική ανισότητα,
- δίνει στον θεατή τη δυνατότητα να αναλογιστεί τις συνέπειες των πράξεων,
- και αποκτά ουσία και κοινωνικό βάρος, γιατί προκαλεί διάλογο και στοχασμό.
Με λίγα λόγια, η βία ως εργαλείο σκέψης δεν προκαλεί απλώς φόβο ή εντυπωσιασμό, αλλά ενεργοποιεί το μυαλό και τη συνείδηση, μετατρέποντας ένα τραγικό γεγονός σε αφορμή για βαθύτερη κατανόηση του κόσμου γύρω μας.
Δυναμισμός και τίμημα
Η Κομνηνού μιλά ανοιχτά για τον δυναμισμό της γυναίκας και το τίμημα που συχνά τον συνοδεύει. Η δυναμική γυναίκα μπορεί να αντιμετωπίζει προκαταλήψεις, υποτίμηση ή αμφισβήτηση από το περιβάλλον. Οι ισχυρές προσωπικότητες συχνά συγκρούονται με στερεότυπα, πράγμα που μπορεί να επηρεάσει φιλίες, οικογένεια ή επαγγελματικές σχέσεις.
Η αυτονομία και ο δυναμισμός απαιτούν συχνά περισσότερη προσπάθεια, αποφάσεις που μπορεί να είναι δύσκολες ή μοναχικές καθώς και Το να κρατάς στάση δυναμισμού συνεχώς μπορεί να κουράζει και να φέρει ψυχολογικό βάρος.
Δεν πιστεύει στις πλαγιομετωπικές συγκρούσεις ούτε στις σιωπηλές υποχωρήσεις. Προτιμά την ευθύτητα, ακόμα κι αν αυτή κοστίζει. Με την ωριμότητα, ωστόσο, έρχεται και η σοφία της απόστασης, η επιλογή να αποχωρείς από σχέσεις και καταστάσεις που δεν οδηγούν σε ουσιαστική επικοινωνία.
Οι ρόλοι της ζωής
Οι ρόλοι της μητέρας και της γιαγιάς όχι μόνο δεν την περιορίζουν, αλλά της άνοιξαν έναν νέο κόσμο. Η εγγονή της αποτελεί πηγή έμπνευσης και συγκίνησης, ακόμα και στη σκηνή, επηρεάζοντας λεπτομέρειες της ερμηνείας της. Όπως λέει χαρακτηριστικά, όταν μεγαλώνεις δεν θέλεις να σε στενεύουν ούτε τα ρούχα, ούτε τα παπούτσια, ούτε οι σχέσεις με τους ανθρώπους.
